Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkileyici filmlerinden biridir. Film, karısının intiharının ardından Paris'te yaşayan Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç Fransız Jeanne (Maria Schneider) arasında geçen, isimsiz ve kuralsız bir tutkulu ilişkiyi merkezine alır. İkili, tesadüfen boş bir dairede tanışır ve bu mekanda, gerçek hayatlarından tamamen kopuk, sadece fiziksel arzuya dayalı anonim bir birliktelik kurmaya karar verirler.

Marlon Brando, Paul karakterine derin bir melankoli ve öfke katarken, Maria Schneider'in Jeanne portresi masumiyet ve keşif arasında gidip gelir. Bertolucci'nin kamerası, karakterlerin iç dünyalarını ve Paris'in kasvetli atmosferini çarpıcı bir şekilde yansıtır. Film, yas, yalnızlık, özgürlük arayışı ve cinselliğin insan psikolojisi üzerindeki karmaşık etkilerini cesurca sorgular.

'Last Tango in Paris', yalnızca oyunculuk performansları ve görsel diliyle değil, aynı zamanda seyirciyi rahatsız eden ve düşündüren temalarıyla da iz bırakan bir başyapıttır. Yetişkin izleyicilere hitap eden bu dram, sinemanın sınırlarını zorlayan ve hala güncelliğini koruyan güçlü bir psikolojik portre sunuyor. Duygusal yoğunluğu ve sanatsal değeri nedeniyle sinema severlerin mutlaka izlemesi gereken bir klasik.