Andrey Tarkovsky'nin 1975 yapımı 'Mirror' (Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölümün eşiğindeki bir adamın, Aleksey'in, zihninde dalgalanan anılarını izleyiciye sunar. Bu anılar, sıradan bir kronolojik düzende ilerlemek yerine, bir rüya gibi akar; çocukluğunun kır evi, annesinin gençliği ve hüzünlü bakışları, İkinci Dünya Savaşı'nın gölgesi ve Sovyet tarihinin önemli anları birbirine karışır. Tarkovsky, olay örgüsünden ziyade duygu, imge ve seslerle (özellikle de babası Arseny Tarkovsky'nin okuduğu şiirlerle) bir anlatı inşa eder.

Oyunculuklar, filmin otobiyografik ve içsel tonuna mükemmel uyum sağlar. Margarita Terekhova, hem annenin genç halini hem de adamın eski eşini oynayarak filmin duygusal merkezini oluşturur. Performansı, sevgi, kayıp ve özlemi kelimelere dökülmeye gerek kalmadan aktarır. Diğer oyuncular da aynı doğallık ve derinlikle karakterlere hayat verir.

Tarkovsky'nin yönetmenliği ise başlı başına bir görsel şölendir. Uzun, ağır çekim planlar, doğa imgeleri (su, ateş, rüzgar), aynalar ve yansımalar, izleyiciyi adeta bir meditasyon haline sokar. Film, sadece bir bireyin değil, tüm bir ulusun kolektif hafızasını ve ruhunu yansıtma iddiasındadır. 'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sinemanın anlatım olanaklarının sınırlarını zorlar. Seyirciyi pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp, anıların ve imgelerin akışında kendi içsel yolculuğuna çıkmaya davet eder. Bu benzersiz deneyim, sinemaseverler ve sanat filmi meraklıları için unutulmaz bir iz bırakacaktır.