Kaneto Shindo'nun yönettiği 1964 yapımı Onibaba, savaşın yıkıntıları arasında hayatta kalma mücadelesi veren iki kadının ürkütücü hikayesini anlatıyor. Film, Japonya'nın iç savaş döneminde, bataklık arazilerde yaşayan bir anne ve gelinin, geçimlerini sağlamak için yaralı samurayları tuzağa düşürüp öldürmeleriyle başlar. Bu karanlık geçim kaynağı, gencin komşusuyla gizli bir ilişkiye başlamasıyla sarsılır. Anne, bu ilişkiyi engellemek için tuhaf, demonik bir maske takan gizemli bir samurayın ortaya çıkışını kullanır.

Onibaba, basit bir korku filminden çok daha fazlasıdır. İnsan doğasının en karanlık yönlerini, açlık, cinsellik ve yalnızlık temaları üzerinden inceler. Shikitei Ibaya'nın etkileyici siyah-beyaz görüntü yönetimi, bataklıkların yabani otları arasında dans eden ışık ve gölgelerle, filmin gerilimini ve atmosferik derinliğini muazzam şekilde güçlendirir. Nobuko Otowa ve Jitsuko Yoshimura'ın performansları, karakterlerinin iç çatışmalarını ve yavaş yavaş çözülen ahlaki sınırlarını unutulmaz bir şekilde aktarır.

Film, Japon halk hikayelerinden ve Noh tiyatrosundan beslenen sembolizmiyle, özellikle 'şeytan maskesi' imgesi üzerinden, korkunun ve suçluluğun psikolojik yansımalarını araştırır. Onibaba izlemek, sadece gerilim dolu bir deneyim değil, aynı zamanda savaşın sıradan insanlar üzerindeki yıkıcı etkileri ve insanın içindeki canavarla yüzleşmesi üzerine derin bir meditasyondur. Sinema tarihinin en özgün ve rahatsız edici başyapıtlarından biri olan bu film, izleyiciyi görsel bir şiir ve ahlaki bir labirentle baş başa bırakır.