Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunla uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve işkenceyi anlatır. Pasolini, bu şok edici görüntüler aracılığıyla faşizmin, iktidarın, tüketim toplumunun ve insan doğasının karanlık yönlerini acımasızca eleştirir. Film, oyunculuktan ziyade distopik bir atmosfer ve sembolik performanslar üzerine kuruludur. Yönetmen, izleyiciyi rahatsız ederek düşünmeye zorlar; şiddeti estetize etmeden, onun soğuk ve mekanik yapısını gözler önüne serer. Görsel dili sert olmakla birlikte, her sahne derin bir politik ve felsefi altmetin taşır. 'Salò', basit bir korku veya şiddet filmi değil, iktidar ilişkilerinin nasıl insanlıktan çıkarabildiğine dair kasıtlı bir provokasyondur. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının en uç ve en cesur noktasıdır. İzlenmesi zor, ancak 20. yüzyılın politik ve sosyal çürümüşlüğüne dair benzersiz bir belge ve sanatsal bir protesto olarak sinema ve eleştirel düşünce tarihinde önemli bir yer edinmiştir. Seyirciyi sarsmayı ve sorgulatmayı amaçlayan bu deneyimsel film, yalnızca olgun ve eleştirel bir bakış açısına sahip izleyicilere hitap eder.